बाप – १ कविता

१ जाने. २०१० ह्या दिवशी एका अविचलचित्त आणि सुस्वभावी मित्राकडून आलेली तरीही त्याला ती समीर देव नामक दुसऱ्या कोणीकडून आलेला काव्य

तो एक बाप असतो…
शाळेपासून बापाच्या, धाकात तो राहात असतो,
कमी मार्क पडलेलं, प्रगतीपुस्तक लपवत असतो,
आईच्या पाठी लपून तो, बापाशी बोलत असतो,
डोळा चुकवून बापाचा, हुंदडायला जात असतो…

…
मूळ कविता पूर्ण स्वरूपात येथे वाचायला मिळेल…
…..

बाप नावाच्या पारिजातकाचं, असंच काहीसं जिणं असतं,
…….
कविता पूर्ण स्वरूपात उपरिनिर्दिष्टित स्थानी जावूनच अवश्य वाचावी ही आग्रहाची विनंती…!
त्याचा दुसराच कोणीतरी कवि असेल तरीही त्यांनी तिकडेच केस दाखल करावी ही कळकळीची विनंती…

आमची टिप्पणी: प्राजक्तांच फूल हे आमच्या ज्ञानानुसार असे असते की त्याचा पसारा शुभ्र आणि फुलाचा खुंट भगवा (अर्थात केसरिया) असतो… पिकल्या फुलाचा देठ जय हो भगवा! उर्वरित माहिती भारतीय संस्कृती कोषात… शोधा म्हणजे सापडेल!